Το ταξίδι μου με το γατάκι, Part 1!

Helloooooooo!

Ελπίζω να είστε όλοι καλά!

Λοιπόν! Εγώ είμαι μια χαρά και μιας και δεν έχω τι να κάνω, λέω να σας πω πως πέρασα στο ταξιδάκι μου με το γατουλίνι μου! Δεύτερη φορά που πηγαίναμε στη Γαλλία με το γατάκι και συγκεκριμένα στο μέρος όπου γνωριστήκαμε! Πάνω κάτω θα διαβάσετε τα ίδια και θα δείτε τις ίδιες περίπου φωτογραφίες βέβαια τραβηγμένες από διαφορετική οπτική γωνία. Ξεκινώ!

Ημέρα Τετάρτη.

Πάω στη δουλειά ενθουσιασμένη αλλά και προβληματισμένη από το ταξίδι που θα ακολουθούσε! Προβληματισμένη λόγω του μέσου μου μεταφοράς προς τις χώρες που θα επισκεπτόμουν Αεροπλάνο! Δεν είχα ξαναμπεί ποτέ.. Οι σκέψεις μου ήταν πολλές μιας και άκουγα διάφορες απόψεις για το συγκεκριμένο μεταφορικό μέσο. Άλλοι μου έλεγαν πως όταν ανέβαιναν σε αυτό ένιωθαν απαίσια, άλλοι πως ένιωθαν τέλεια.. Σε άλλους βούλωναν τα αυτιά, σε άλλους όχι.. Κυρίως αυτό με προβλημάτιζε. Τα αυτιά, μιας και έχω ένα θεματάκι..Που λέτε, περίμενα πως και πως να περάσουν οι ώρες. 9, 10, 11, 12, 1, 2, 2 και κάτι. Ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσω τους συναδέλφους μου.. Έκανα μια γύρα από όλα τα γραφεία, τους αποχαιρέτησα, μου ευχήθηκαν και έφυγα..

Έφτασα σπίτι καταϊδρωμένη από τη μεσημεριανή ζέστη και ετοίμασα τα πράγματά μου. Τα περισσότερα βέβαια τα είχα έτοιμα από τις προηγούμενες ημέρες. Πήγε 3 η ώρα και ξεκίνησα για την Αθήνα. Στην πρωτεύουσα έφτασα αργά το απόγευμα. Με το που έφτασα στο σπίτι μου εκεί, προετοιμάστηκα κατάλληλα -ξέρετε, γενική καθαριότητα- και έπεσα για ύπνο -ύπνος τώρα 1-1,5 ώρες-... Τέλοσπαντων..

Από την άλλη, το γατάκι μου, με το αεροπλάνο των 11 θα πετούσε για Αθήνα και θα με περίμενε.

Ημέρα Πέμπτη. Μέρα 1η

Ξύπνησα και προετοιμάστηκα. Πήρα τη βαλίτσα μου και περίμενα το ταξί μες τη μαύρη νύχτα.. Με το που έφτασα στο αεροδρόμιο το πόσο καταεκνευρίστηκα δε λέγεται... Για μια απόσταση 20 λεπτών (σε χιλιόμετρα δεν ξέρω πόσο είναι) ο ταξιτζής μου πήρε 56 ευρώ παρακαλώ!! ΈΛΕΟΣ.. Νεύρα εγώ...

Τέλοσπάντων, μετά από κάνα 10λεπτο (λόγω λάθους συνεννόησης) βρήκα και το γατάκι μου να με περιμένει. Καθίσαμε μαζί και περιμέναμε μέχρι η ώρα να πάει 5 όπου και θα συναντούσαμε τον υπεύθυνο του γκρουπ με το οποίο ταξιδεύαμε για να μας δώσει τα εισιτήριά μας. Αν και νύχτα, το αεροδρόμιο είχε πάρα πολύ κόσμο και κυρίως τουρίστες και μάλιστα νόστιμους ;)

Το Ελευθέριος Βενιζέλος τη νύχτα

Η ώρα είχε πάει 5 και βρεθήκαμε με τις βαλίτσες στο χέρι να περιμένουμε στον κισσέ της Alitalia τον υπεύθυνο του γκρουπ. Ήρθε σε μας μια κυρία, μας έδωσε τα εισιτήρια και πήγαμε στον κισσέ για το check in. Η όλη διαδικασία για μένα ήταν πρωτόγνωρη.. Την ώρα που πήρα τα εισιτήρια ένιωσα ένα σφίξιμο στην καρδιά και μονολογούσα λέγοντας "Σε λίγο θα μπεις σε αεροπλάνο¨..

Στον κισσέ της Alitalia δέχτηκα το πρώτο σοκ... Ο υπάλληλος ήταν ένα κουκλάκι!! Κάπου στα 25.. Το γατάκι μου, τον αποκαλούσε κουκλί ενώ εγώ μωρό :) Μας εξυπηρέτησε το παιδί, αλλά μου την έσπασε που μας μιλούσε στον πληθυντικό! Με το που δώσαμε τις βαλίτσες (και εκεί σφίχτηκα λίγο μιας και είπα από μέσα μου ¨Που την πάνε;") μας έδωσαν τις κάρτες επιβίβασης. Η ώρα που πετούσαμε ήταν 7 παρά 5, αλλά έπρεπε στην πύλη να βρισκόμαστε από τις 6 και 10.

Μετά από λίγο περπάτημα στο αεροδρόμιο, είχε έρθει η ώρα για να πάμε στην πύλη. Περάσαμε από τα αφορολόγητα και κατευθυνθήκαμε προς την πύλη μας. Περάσαμε τον σωματικό έλεγχο (το τι κόσμος ήταν εκεί δε λέγεται), βέβαια το γατάκι είχε και κάποια προβληματάκια με μια κρεμούλα που κουβαλούσε (ξέρετε, υγρά δεν επιτρέπονται και κυρίως νερό)αλλά όλα καλά και στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς την αίθουσα αναμονής. Επειδή, μπροστά από μας είχε υπερβολικό κόσμο, δεν βρήκαμε θέση να κάτσουμε ούτε για δείγμα. Μείναμε για λίγο όρθιες και στη συνέχεια ακούγαμε από το μικρόφωνο να μας μιλάει το κουκλί κατά το γατί και μωρό κατά εμένα!! Είπε ότι είχε να πει και στα ελληνικά και στα αγγλικά και μας ευχήθηκε καλό ταξίδι. Στη συνέχεια στάθηκε στην πόρτα, μας έκοψε τα αποκόμματα από τις κάρτες επιβίβασης και κατευθυνθήκαμε προς τα λεωφορειάκια που θα μας μετέφεραν μέχρι το αεροπλάνο.

Μετά από μια διαδρομή 5 λεπτών στους αεροδιαδρόμους φτάσαμε έξω από το αεροπλάνο! Το γατάκι μου, μου είπε πως ήταν το πιο μεγάλο αεροπλάνο στο οποίο θα έμπαινε. Με το που βγήκαμε από το λεωφορειάκι, ξαναείδαμε το κουκλί μωρό να έχει την εποπτεία των πάντων. Περάσαμε από μπροστά του και κατευθυνθήκαμε προς τις σκάλες. Ανεβήκαμε από τους τελευταίους. Πάνω στις σκάλες, κάτι αισθάνθηκα. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς. Κάτι σαν "Τώρα δεν υπάρχει επιστροφή.. Και να θες να κατέβεις δεν μπορείς"..

Με το που μπήκαμε στο αεροπλάνο κατευθυνθήκαμε προς τις θέσεις μας. Το αεροπλάνο είχε 3 θέσεις δεξιά και 3 αριστερά. Είχα πολύ πλάκα μιας και δεν ήξερα που βρίσκονταν τα νούμερα των θέσεων! Το γατί, μου είπε πως βρισκόταν στο πάνω μέρος. Το γατί κάθισε στο παράθυρο και εγώ δίπλα του. Βάλαμε τη ζώνη μας και περιμέναμε. Από το παράθυρο είχαμε ωραιότατη θέα! Το κουκλί-μωρό να είναι έξω από το διπλανό μας αεροπλάνο, ένα της Lufthasa. Μετά, έφυγε και μείναμε εμείς κι εμείς!

Θέα από τα παράθυρα του αεροπλάνου

Σε κάποια φάση, το γατάκι μου είπε "Ρε συ, άντρας αεροσυνοδός!". Τι το 'θελα και τον κοίταξα.. Έπαθα και το δεύτερο σοκ! ΠΑΊΔΑΡΟΣ!!!!!!!!!!!!!! Αν και το γατάκι μου έλεγε πως είχε μεγάλη μύτη, εμένα πάντως μου φάνηκε μια χαρά! Μέχρι στιγμής είναι ο πιο ωραίος άντρας που έχω δει ποτέ!!

Την ώρα που ήμουν στο αεροπλάνο παρατηρούσα τα πάντα! Τις αεροσυνοδούς να πηγαινοέρχονται όπως και τον κόσμο, τον παίδαρο..

Η ώρα κυλούσε, αλλά δεν λέγαμε να ξεκολλήσουμε από το έδαφος..7 παρά 5, 7, 7 και 5... Ήταν η ώρα! Μας μίλησε ο πιλότος, η αεροσυνοδός και μας έδειξαν ένα βίντεο με τις οδηγίες ασφαλείας! Τι το 'θελαν; Κάτι πήγε να με πιάσει τότε.. Κατά περίεργο τρόπο όμως, δεν φοβόμουν καθόλου.. Ένιωθα απλά υπερένταση..

Κατά τις 7 και 5 το αεροπλάνο άρχισε να κινείται.. (Αργήσαμε επειδή περιμέναμε τα άλλα αεροπλάνα που ήταν μπροστά μας να απογειωθούν). Είπα στο γατί μου ότι πάει λες και είναι αυτοκίνητο! Τότε το γατί μου απάντησε πως ναι, αλλά όταν είναι να απογειωθούμε τότε θα το καταλάβαινα... Μέχρι που πήραμε θέση στον αεροδιάδρομο Έριξα μια ματιά έξω από το παράθυρο και είδα άλλα 4-5 αεροπλάνα να έχουν πάρει θέση το ένα πίσω από το άλλο, πίσω από 'μας.

Ξαφνικά, το αεροπλάνο ανέπτυξε μεγάλη ταχύτητα! Όντως, το κατάλαβα! Ήταν έτοιμο για απογείωση! Μετά από λίγα δευτερόλεπτα ένιωθα όλο το κορμί μου να πιέζεται απότομα προς τα πίσω(βλέπετε ήμουν πολύ χαλαρή λίγο πριν την απογείωση). Αμέσως κοίταξα την οροφή του αεροπλάνου μιας και φοβόμουν οτι θα ζαλιζόμουν αν θα κοίταζα έξω! Σε κάποια φάση, το αεροπλάνο πήρε μια κλίση προς τα αριστερά.. Εκείνη την ώρα είπα "Πέφτουμε...". Κοίταξα τριγύρω και τους είδα όλους χαλαρούς.. Τι στο καλό, μόνο εγώ φοβόμουν; Ευτυχώς με καθησύχασε το γατάκι μου, λέγοντάς μου πως αυτή η κλίση που πήρε το αεροπλάνο ήταν στροφή! Ρώτησα στο γατί μου, αν όντως απογειωθήκαμε(!!!!!!) και μου απάντησε "Τώωωωωωραααα". Κοίταξα έξω από το παράθυρο και είδα οτι ήδη βρισκόμασταν πάνω απ' τα σύννεφα! Βέβαια το αεροπλάνο φαινόταν να έχει ακόμη την κλίση προς τα πάνω, πράμα που σήμαινε πως εξακολουθούσαμε να ανεβαίνουμε...

Η Αθήνα από ψηλά

Ευτυχώς τα αυτιά μου δεν είχαν βουλώσει καθόλου! Τελικά μ' άρεσε! Ειδικά η θέα από το παράθυρο! Αν σκεφτεί κανείς ότι η πτήση διαρκούσε 1 ώρα και 40 λεπτά, θα έλεγα πως η ώρα περνούσε πολύ γρήγορα. Μετά από κανένα 40λεπτο μας έφεραν και τους καφέδες!
Εκνευρίστηκα πάρα μα πάρα πολύ όμως γιατί ο παίδαρος σερβίριζε αυτούς που καθόταν στην μπροστινή πλευρά του αεροπλάνου, ενώ εμείς καθόμασταν προς την πίσω! Γκρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ!!


Θέα από ψηλά

Η Ρώμη από ψηλά

Η ώρα περνούσε ευχάριστα.. Την ώρα που ήμασταν στον αέρα σκεφτόμουν,"Εντάξει με την απογείωση και με το τώρα.. Με την προσγείωση τι κάνουμε;".. Μέχρι που μας ανακοίνωσαν πως τα επόμενα 20 λεπτά θα ακολουθούσε η διαδικασία της προσγείωσης. Το αεροπλάνο κατέβαινε σταδιακά μέχρι που έφτασε πάνω από το Fiumicino. Εκεί πήρε μια βαθιά κλίση και προσγειώθηκε. Το αεροπλάνο μόλις προσγειώθηκε, πήγαινε σφαίρα.. Λογικό ήταν άλλωστε!

Μόλις φτάσαμε, κατευθυνθήκαμε προς την έξοδο και την ώρα που πλησίαζα την πόρτα, πέρασα δίπλα από τον παίδαρο και τον πιλότο και τους είπα "Ariverderci"(Αχχχχχχχχ μακάρι!)! Αυτό ήταν! Είχαμε φτάσει στη Ρώμη :) σώοι(!!!!) αλλά δυστυχώς δεν θα ξανάβλεπα τον παίδαρο :( Κατεβήκαμε με τις σκάλες και μπήκαμε σε λεωφορειάκια. Μόλις φτάσαμε στο αεροδρόμιο, συναντήσαμε τον συνοδό μας-ξεναγό δεν είχαμε- και μας έδωσε οδηγίες για το επόμενο αεροπλάνο!

Το Fiumicino

Τη λίγη ώρα που μας απέμεινε, είχαμε να βρούμε το χώρο των καπνιστών ο οποίος είναι ένα γυάλινο δωμάτιο από πλέξι γκλας... Καταλαβαίνετε πως είναι η ατμόσφαιρα εκεί μέσα... Αμέσως μετά από ΄κει, κατευθυνθήκαμε προς την πύλη για το αεροπλάνο που θα μας πήγαινε Νίκαια. Alitalia πάλι. Ευτυχώς που η πύλη ήταν κοντά μας και δε χρειαστήκαμε πολύ περπάτημα!

Αυτή τη φορά δεν περάσαμε από έλεγχο, παρα μόνο δείξαμε τα διαβατήριά μας. Στη συνέχεια μπήκαμε στο αεροπλάνο μέσω φυσούνας. Στην είσοδο συναντήσαμε πάλι άντρα αεροσυνοδό(για την ακρίβεια ιπτάμενο φροντιστή) ο οποίος ήταν εξίσου ωραίος με τον 1ο! Μιας και η πτήση διαρκούσε μόνο 1 ώρα, το αεροπλάνο ήταν μικρότερο. Και η γκαντεμιά ήταν πως καθόμασταν στο φτερό με αποτέλεσμα κατά τη διάρκεια της πτήσης να ακούμε την τουρμπίνα.

Καθίσαμε, πάλι το γατί στο παράθυρο και εγώ δίπλα του και δίπλα μου κάθισε ένας πάρα πολύ sexy Ιταλός με κάτι μπράτσα...κόλαση!! Το αεροπλάνο απογειώθηκε και έφτασε αρκετά ψηλά σε σχέση με το προηγούμενο αεροπλάνο. Πάνω από 2 στρώματα συννέφων! Έκανα σε κάποια φάση να κοιτάξω τον Ιταλό που καθόταν δίπλα μου, και τον είδα να έχει ξεραθεί λες και είχε να κοιμηθεί 2 μέρες! Στο μισάωρο μας έφεραν πάλι κάτι να πιούμε-ο Ιταλός βέβαια δεν πήρε τίποτα μιας και κοιμόταν-. Με το γατί διαπιστώσαμε κάτι. Το προσωπικό του συγκεκριμένου αεροπλάνου ήταν πολύ αγενέστατο..Ειδικά η μία αεροσυνοδός...σκύλα!

Θέα από το δεύτερο αεροπλάνο

Αργότερα, από τα παράθυρα φαινόταν η Νίκαια. Τότε μας είπαν (αυτή η σκύλα το ανακοίνωσε,γκρρρρρρρρρ) πως ξεκινούσε η διαδικασία της προσγείωσης. Λίγο πριν φτάσουμε, ξύπνησε και ο Ιταλός δίπλα μου.. Η προσγείωση ήταν απαίσια. Προσγειωθήκαμε πολύ απότομα... Τι σκατά; Με τον αυτόματο πιλότο το είχε προσγειώσει; Τέλοσπαντων, φτάσαμε καλά και αυτό είχε σημασία.

Η Νίκαια από ψηλά

Το αεροδρόμιο της Νίκαιας

Στη συνέχεια βγήκαμε πάλι με φυσούνα και πήγαμε προς τους ιμάντες να παραλάβουμε τις βαλίτσες. Τις πήραμε και κατευθυνθήκαμε με το γκρουπ στο λεωφορείο. Ήταν ένα μίνι μπας μιας και σύνολο ήμασταν κάπου 18 άτομα. Στο λεωφορείο είχαμε Γάλλο ξεναγό ο οποίος μιλούσε αγγλικά. Με το που μπήκαμε μέσα ξεκινήσαμε την ξενάγηση στη Νίκαια. Αρχικά, επισκεφτήκαμε το λιμάνι με τα χιλιάδες κότερα και στη συνέχεια πήγαμε στην παλιά πόλη και στη αγορά τους(κάτι σαν παζάρι και λαική).

Οι φοίνικες δέσποζαν παντού στη Νίκαια

Η αγαπημένη μου φωτογραφία

Ξενοδοχείο

Δυόροφο τρένο. Τοσυγκεκριμένο θεωρούνταν παλιό!

Ένα μαύρο κτίριο που μου έκανε εντύπωση

Από που να πάω;;

Το λιμάνι με τα κότερα

Ένα αεροπλάνο ανάμεσα στα σύννεφα

Παραλία της Νίκαιας

Πάρκο

Δρόμος και σιδηρόδρομος

Το όνομα Αλέξανδρος δεσπόζει και στη Γαλλία! Βέβαια, στη γαλλική του εκδοχή!

Ο επόμενος σταθμός μας ήταν οι Κάννες. Κάπου 40 λεπτά διαδρομή γεμάτη φοίνικες. Με το που φτάσαμε εκεί, κατευθυνθήκαμε προς το κτίριο στο οποίο γίνεται το περίφημο φεστιβάλ και βγάλαμε φωτογραφίες στο κόκκινο χαλί.

Το κτίριο που "φιλοξενεί" το φεστιβάλ των Καννών

Το "Hotel Martinez" στις Κάννες

Μία ωραιότατη διαφημιστική πινακίδα!

Το περίφημο "Hotel Carlton"

Καζίνο

Λίγο αργότερα ψάχναμε μέρος για φαγητό. Βρήκαμε ένα ιταλικό εστιατόριο και καθίσαμε εκεί. Ο συνοδός μας είχε πει πως αν και οι Γάλλοι γνωρίζουν αγγλικά δεν πολυμιλάνε. Θα εκτιμούσαν δεόντος αν κάναμε μια προσπάθεια να τους μιλούσαμε στη γλώσσα τους και αυτοί με τη σειρά τους θα μας μιλούσαν στα αγγλικά. Έτσι και είχε γίνει. Παραγγείλαμε όσο θυμόμασταν στα γαλλικά και τα υπόλοιπα τα είπαμε στα αγγλικά!

Κατά την ώρα του φαγητού ξέσπασε κάτι μη φυσιολογικό για τους Γάλλους.. Χαλάζι! Χαλάζι στο μέγεθος λεμονιού! Όλοι κοίταζαν το θέαμα εκστασιασμένοι, όπως και εμείς άλλωστε!

Οι Κάννες μετά την "καταστροφή"!

Στη συνέχεια, κατευθυνθήκαμε προς το λεωφορείο. Αφού μπήκαμε πάνω, επιστρέφαμε για Νίκαια. Λίγο πριν να φτάσουμε στο ξενοδοχείο κάναμε μια βόλτα στην πόλη όπου επισκεφτήκαμε μια εκκλησία η οποία έμοιαζε πάρα πολύ με το σήμα κατατεθέν της Κόκκινης Πλατείας της Μόσχας, επισκεφτήκαμε και έναν λόφο από όπου είχαμε πανοραμική θέα της πόλης..

Φοίνικας στο προαύλιο της εκκλησίας

Ένα περιστέρι στο προαύλιο της εκκλησίας

Ένα ινστιτούτο ομορφιάς έξω από τη Νίκαια

Η παραλία της Νίκαιας

Σιδηροδρομικός σταθμός

Ξανά το λιμάνι της Νίκαιας

Πανοραμιή θέα της Νίκαιας

Πλατεία της Νίκαιας

"Ακρόπολη" και στη Γαλλία!

Αργότερα πήγαμε στο ξενοδοχείο όπου και ξεκουραστήκαμε. Το απογευματάκι κάναμε με το γατάκι μια βολτούλα στην πόλη και πήγαμε για φαγητό. Παραγγείλαμε κάτι το οποίο αν και φαινόταν από τη φωτογραφία νοστιμότατο, δεν ήταν καθόλου. Αφού φάγαμε, επιστέψαμε κατευθείαν προς το ξενοδοχείο μιας και δεν είχαμε κοιμηθεί καθόλου την προηγούμενη νύχτα και ήμασταν κουρασμένες.

Το ξενοδοχείο "Ellington" στο οποίο μείναμε

Το τραμ της Νίκαιας

Το χάμπουργκερ που παρήγγειλα

Η Νίκαια το απόγευμα

Το μέλημά μας όμως ήταν άλλο. Το νερό. Ψάχναμε να βρούμε ενφιαλωμένο νερό αλλά δε βρίσκαμε.. Ώσπου σε κάποια φάση περνάει από μπροστά μας ένα ζευγάρι και ακούγαμε από τα χείλη τους "Η Κατερίνα αυτό, η Κατερίνα εκείνο, η Κατερίνα το άλλο.." Βρε τι μας θύμιζε, βρε τι μας θύμιζε...! Έλληνες!! Τους ρωτήσαμε για νερό και μας είπαν να πάμε μια βόλτα από το Mac Donalds. Πήγαμε, πήραμε και το χρυσοπληρώσαμε. 2,5 ευρώ... Τέλοσπαντων, φτάσαμε στο ξενοδοχείο και ξεραθήκαμε στον ύπνο...

Συνεχίζεται...

Θα μου πει κανείς τι γίνεται;

Καλησπέρα!

Καλό μήνα σε όλους και καλό φθινόπωρο!


Μόλις έριξα μια ματιά στο προηγούμενο ποστ και παρατήρησα ότι μια φορά το μήνα (και αν!) σας λέω τα νέα μου. Σας λέω είπα;; Λέω γενικότερα.. Όποιος θέλει τα διαβάζει όποιος δε θέλει με γράφει εκεί που ξέρει :) Τελοσπάντων..

Εδώ και 3 περίπου εβδομάδες επέστρεψα από το ταξίδι που έκανα μαζί με το γατί και πλέον έχω μπει σε κανονικούς ρυθμούς πάλι :( Όπως και θα σας ανέφερε το γατουλίνι μου, πριν λίγο καιρό επισκεφτήκαμε 4 χώρες τις οποίες θα σας πω πως περάσαμε σε κάποιο άλλο ποστ. Απ' όσο θυμάμαι λίγο πριν να φύγω έλεγα πως θα κοίταζα να περάσω όσο το δυνατόν καλύτερα μπορούσα και μετά θα προσπαθούσα να ολοκληρώσω ένα σκοπό που είχα βάλει!

Απ' όσο θυμάμαι, την προηγούμενη φορά έκανα αναφορά σε κάτι που πολύ σπάνια κάνω.. Σε αισθηματικά.. Δε μου αρέσει ιδιαίτερα να μιλάω για αυτά, αλλά το κάνω μιας και θέλω κατά κάποιον τρόπο να εξωτερικέψω τα συναισθήματά μου! Την προηγούμενη φορά σας είπα για τη φάση που έπαιζε με έναν συνάδελφο απ' τη δουλειά.. Ξεχάστε το!! Δεν ενδιαφέρομαι πια! Ξενέρωσα.. Περίμενα, περίμενα, περίμενα και ανταπόκριση δεν είχα..

Πως έγινε αυτό;Όλα ξεκίνησαν πριν 2 περίπου μήνες. Μια μέρα ήμουν στο γραφείο της φίλης μου όταν πέρασε μπροστά απ' την πόρτα ένας νεαρός από τον οποίο είχα εντυπωσιαστεί από την πρώτη μου εβδομάδα στη δουλειά.. Τότε βέβαια σημασία δε μου 'δινε.. Τους τελευταίους 2 μήνες όμως, όταν διασταυρωνόταν οι δρόμοι μας, δεν έπαιρνε τα μάτια του από πάνω μου.. Μόλις της έδειξα ποιος είναι, τότε αυτή γούρλωσε τα μάτια της στη θέα του!! Βγήκαμε μετά από λίγα λεπτά για να πάμε στο δικό μου γραφείο και τον είδαμε με παρέα να συζητάει στο διάδρομο και τον προσπεράσαμε. Εκείνη τη στιγμή, η κοπέλα μου είπε "Ρε συ,αυτός σε κοιτάει!!".. Τότε ήταν που έφαγα τη φλασιά μαζί του και ξεκόλλησα από τον άλλο! Και πως είναι δυνατόν να μην τη φάω μιας και μιλάμε για έναν παίδαρο!! Περισσότερες πληροφορίες παρακάτω!

Τον πετύχαινα συνέχεια στους διαδρόμους ή ακόμα και στο δρόμο μέχρι το κτίριο απ' όπου εργαζόμαστε.. Οι ματιές που ανταλλάσσαμε ήταν υπέρ αρκετές.. Τίποτα άλλο.. Α τώρα που το σκέφτομαι που και που κανένα χαμόγελο αλλά μέχρι εκεί.. Το μέλημά μου ήταν να καταφέρω να του μιλήσω αλλά που; Με τέτοια γκαντεμιά μου με δέρνει... Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν μια φορά που ενώ ήμουν σε διπλανό γραφείο (ξέρετε δημόσιες σχέσεις!) έκανα να φύγω για 5 λεπτά και μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα το επισκέφτηκε για να αφήσει κάτι!! Το πόσο εκνευρίστηκα όταν το πληροφορήθηκα δε λέγεται.. Μονολόγησα τότε και είπα "Καλά να πάθεις.. Να μην έφευγες.."..

Μέχρι που ήρθε Η ΜΈΡΑ! Έφτασα κανονικά στη δουλειά μου και επισκέφτηκα το διπλανό γραφείο.. Εκείνη τη στιγμή από ένα άλλο μακρινό γραφείο ξεπρόβαλε ο λεγάμενος και καλημέρισε μια κοπέλα που γνωρίζω και εκείνη την ώρα είπα "Όχι ρε πούστη μου, μιλάει με όλες..Μόνο με μένα δε μιλάει"..Ήμουν αποφασισμένη εκείνη τη μέρα να του μιλήσω όπως και δήποτε. Όπως κάθε μέρα επισκέφτηκα το γραφείο της φίλης μου. Ήταν μόνη της. Την ώρα που βρισκόμουν εκεί, χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσα εγώ και στο άλλο άκρο της τηλεφωνικής σύνδεσης ήταν ένας κύριος ο οποίος ζητούσε έναν άλλο κύριο του οποίου το όνομα και δε γνώριζα.. Ο κύριος απ' το τηλέφωνο με παρακάλεσε να του τον βρω. Και αυτό έκανα. Ο κύριος που αναζητούσε ήταν σε ένα από τα γραφεία που βρίσκεται ο λεγάμενος. Όπως και ανέφερα παραπάνω, εκείνη τη μέρα ήμουν αποφασισμένη να του μιλήσω.. Και έτσι έκανα! Πήγα απ' ευθείας στο γραφείο του και τον ρώτησα! Με εξυπηρέτησε και με το παραπάνω! Εγώ απλά μια πληροφορία ήθελα και αυτός βάλθηκε να μου δείξει κιόλας τον κύριο που έψαχνα!! Αχχχχ εκείνο το 1 λεπτό που μιλήσαμε ήταν το κάτι άλλο!! Στο τέλος πριν να τον ευχαριστήσω και να φύγω πήγε να με ακουμπήσει και εγώ η χαζή τραβήχτηκα..

Τελοσπάντων, σημασία έχει πως η αρχή έγινε!Πάντως μου έκανε τεράστια εντύπωση ο χαρακτήρας του. Ενώ φαίνεται αγριάνθρωπος και κωλόπαιδο, είναι ένα πάρα πάρα πολύ καλό και ευγενέστατο παιδί! Ενώ δείχνει να είναι σοβαρός, στην πραγματικότητα είναι το αντίθετο. Θα μου πείτε, βέβαια τι να καταλάβει κανείς από 1 λεπτό ομιλίας μαζί του.. Κι όμως...αυτή την εντύπωση μου έδωσε!

Μετά άρχιζα να αναρωτιέμαι... Την επόμενη μέρα θα με χαιρετούσε; Την επόμενη μέρα έφτασα πιο νωρίς απ΄ ότι συνήθως στη δουλειά και στο γραφείο ήμουν μόνη. Αγουροξυπνημένη όπως ήμουν τεντώθηκα και άκουσα από μια αντρική φωνή να μου λέει "Καλημέρα".. Και ήταν αυτός! Οπότε είπα "Με χαιρέτησε από μόνος του.. Καλό σημάδι!".. (Και έχει μια φωνή πολύ πολύ ελκυστική όπως επίσης και ένα θεϊκό σώμα!!). Λίγο αργότερα την ίδια μέρα, τον ξαναπέτυχα έξω από το γραφείο και τον ρώτησα πως πηγαίνει η δουλειά και απ' ότι κατάλαβα είχε διάθεση για κουβεντούλα...

Τις επόμενες ημέρες περιοριστήκαμε στην ¨"Καλημέρα" στα "Τι κάνεις" και στα κοιτάγματα μέχρι την ημέρα που έφευγα για εξωτερικό. ΄

Όταν επέστρεψα από τις διακοπές μου, πληροφορήθηκα ότι βρήκε άλλη και αμέσως σταμάτησα το ενδιαφέρον μου... Παρόλα αυτά εξακολουθούσε να με κοιτάζει επίμονα... Για ποιο λόγο, ακόμα προσπαθώ να καταλάβω... Έχεις σχέση με μία και κοιτάζεις συνέχεια άλλη.... Άντρες!!!!!!!!

Οι μέρες περνούσαν ήρεμα, μέχρι που πριν λίγες μέρες ένας κύριος απ' τη δουλειά πληροφορήθηκε το ενδιαφέρον μου για αυτόν και βάλθηκε να μου τον γνωρίσει!! Τον κάλεσε στο γραφείο, μου τον σύστησε(το όνομά του το άκουγα συνέχεια απ' άλλους, όπως υποθέτω πως και αυτός θα άκουγε το δικό μου) και πιάσαμε λιγάκι την κουβεντούλα! Στη συνέχεια με χαιρέτησε και έφυγε. Όταν έφυγε, με πληροφόρησε ένα πουλάκι πως βγήκε από το γραφείο μου χαμογελαστός..! Καλό αυτό!!

Τις μέρες που ακολούθησαν χαιρετιώμασταν πλέον με τα ονόματά μας και αν κάποια φορά δε μιλάμε αλληλοκοιταζόμαστε!! Όλες αυτές τις μέρες πάντως, αυτός είναι σκεφτικός. Με κοιτάζει επίμονα και κάτι σκέφτεται... Τι όμως; Φαίνεται να θέλει κουβεντούλα μαζί μου, αλλά όταν είναι με άλλους ντρέπομαι να τον πλησιάσω... Και αυτός πάει και κάθεται κάπου σε κοινή θέα για να τον προσεγγίσω εγώ αλλά πάλι κωλώνω να πάω.. Προσπαθώ να μάθω μέσω τρίτων αν ακόμα τα 'χει με την άλλη... Να τον ρωτήσω εγώ, κωλώνω. Περίεργες καταστάσεις... Κάτι ήθελα να μάθω γι' αυτόν και το έμαθα απευθείας ρωτώντας τον, αλλά αυτό δεν μπορώ να το ρωτήσω... Βέβαια προσπαθώ να μην ενθουσιάζομαι πάρα πολύ... Έχω πληροφορηθεί πως όταν συνήθως τα φτιάχνει με μια κοπέλα, κοιτάζει άλλες... Κακό αυτό..Πάντως αν δεν γίνει κάτι, μ' αρέσει και για παρεούλα!!

Περιμένω να δω πως θα κυλήσουν οι επόμενες μέρες..
Λοιπόν, αυτά τα νέα μου!
Ελπίζω να φιλοτιμηθώ να ξανακάνω γρήγορα ένα ποστ με το πως πέρασα στο ταξίδι μου!

Μπερδέματα!

Home sweet home!

Επιτέλους μετά από πάρα πολύ καιρό είμαι πίσω στα blogs! Δεν ξέρω όμως για πόσο.. Η βαρεμάρα μ' έχει χτυπήσει κατακέφαλα. Και εξακολουθεί...αλλά το ποστ είναι ο μόνος τρόπος διαφυγής από την καθημερινότητα όπως επίσης και ένας λόγος για να γεμίσω τη σημερινή μου ημέρα..

Στη δουλειά,ειδικά σήμερα η μέρα κυλάει από το κακό στο χειρότερο.. Πάντα από θέμα ανίας.. Οι συνάδελφοί μου λείπουν και είμαι αναγκασμένη μέχρι το μεσημέρι να περιμένω άσκοπα μιας και δεν υπάρχει κάτι να κάνω.. Πάλι καλά που υπάρχει και η Αgatha και μου κρατάει συντροφιά.. Αλλά και πάλι πόσο να αντέξει κανείς το διάβασμα; Μια- δυο σελίδες και πολύ μου είναι..Τελοσπάντων..

Α που είχαμε μείνει; Ναι, εκεί που είχα χαθεί από τα μπλογκς.. Περίεργα πράματα συνέβησαν το διάστημα της απουσίας μου... Όχι βέβαια τραγικά πράματα αλλά γενικά πράματα που ίσως να αλλάξουν τη ζωή μου...Και σε αυτό το σημείο θα θέσω ένα ερώτημα το οποίο ίσως και να κληθήκατε και εσείς να απαντήσατε κάποτε.. Πιστεύετε στη μοίρα; Πολλοί ίσως πουν πως μόνοι μας καθορίζουμε τη μοίρα μας. Άλλοι πάλι θα πουν πως έστω και αν αποφασίσουν να αλλάξουν κάτι στη ζωή τους, ο,τι είναι να τους βρει θα τους βρει. Εγώ είμαι της δεύτερης κατηγορίας ανθρώπων,αυτούς που όντως πιστεύουν στη μοίρα.

Που θέλω να καταλήξω.. Γνώρισα κάποιον συνάδελφο, πολύ ήρεμο και συμπαθητικό παιδί,ελεύθερο, το οποίο τολμώ να πω πως μου αρέσει πάρα πολύ αν και δεν είναι ιδιαίτερα όμορφο. Αυτό που με τρελαίνει είναι η ηρεμία που βγάζει..

Και αρχίζω και σκέφτομαι κάποιες φορές πως αν δεν είχα έρθει για δουλειά ίσως και να μην τον γνώριζα.. Απ' την άλλη αν δεν ερχόμουν εδώ, θα συνέβαινε κάτι τελείως διαφορετικό μ' αυτό που τώρα ζω, αλλά και πάλι η τύχη θα μ' έφερνε σε αυτόν.. Βέβαια με έναν τελείως διαφορετικό ρόλο, αλλά και πάλι θα τον γνώριζα.. Το σκέφτομαι αυτό και λέω πως πράγματι το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο...

Από την πλευρά του, έχω την εντύπωση πως υπάρχει ενδιαφέρον μιας και όταν πρωτογνωριστήκαμε αυτός δεν έπαιρνε τα μάτια του από πάνω μου.. Είπα στην αρχή,"Τετράγωνε κύκλε,μη μασάς,ιδέα σου θα' ναι" ...κι όμως δεν ήταν! Μου το επιβεβαίωσε και μία φίλη από τη δουλειά που παρατηρούσε την όλη φάση! Ο τρόπος που με κοιτούσε, μου ήταν στην αρχή εκνευριστικός, μέχρι που ήμουν στο τσακ να του πω "Ρε φίλε,τι κοιτάς;", αφήστε πως δε μου άρεσε κιόλας (σας είπα και παραπάνω πως δε μιλάμε και για κανένα κούκλο) και πως ντυνόταν απαίσια(καλά βέβαια αυτό είναι δευτερευούσης σημασίας)..

Αλλά μέρα με τη μέρα μ' άρεσε κι εμένα και περίμενα πως και πως πότε θα συναντηθούμε! Βέβαια και εγώ δεν είμαι και ο πιο εύκολος άνθρωπος στο θέμα της επικοινωνίας Για να μιλήσω ένθερμα σε κάποιον θα πρέπει να περάσουν μέρες.. Τελοσπάντων άρπαξα την ευκαιρία μια μέρα που τον πέτυχα κάπου στο διάδρομο και αρχίσαμε κουβεντούλα.. Τις επόμενες μέρες μου έλεγε να τον επισκέπτομαι στο γραφείο του όταν φυσικά δεν υπήρχε δουλειά, και αυτό και έκανα.. Και σιγά -σιγά αρχίσαμε ένα είδος επικοινωνίας.Αλλά και αυτός έχει πολύ παράξενο χαρακτήρα -πάνω κάτω σαν και τον δικό μου- "ανοίγεται" δύσκολα, "κλείνεται" εύκολα. Για να του πιάσεις συζήτηση πρέπει να φτύσεις "αίμα".. Πως τα καταφέραμε μια μέρα και μιλήσαμε 1,5 ώρα ούτε και εγώ δεν μπορώ να καταλάβω!!Και καθώς περνούσαν οι μέρες όλο και "ανοιγόταν" μέχρι που κάποια μέρα ήρθε για την καθιερωμένη "καλημέρα" από το γραφείο μου και ούτε να με φτύσει.. Άντε να καταλάβαινα τι έγινε.. Το πιο πιθανό είναι κάποιος/κάποια να τον πληροφόρησε ότι και καλά εγώ είμαι δεσμευμένη και έκανε πίσω.. Αλλά φρόντισα να του πω με πλάγιο τρόπο πως κάτι τέτοιο δε συμβαίνει κι από τότε μου φέρεται πάλι μια χαρά! Βέβαια,οφείλω να ομολογήσω πως οι έντονες ματιές του ελαττώθηκαν σε σχέση με τις πρώτες μέρες,αλλά και πάλι εξακολουθεί να με κοιτάζει!

Όλα καλά μέχρι εδώ. Υπάρχει όμως και άλλο πρόβλημα. Υπάρχει και μια άλλη κοπέλα με την οποία όταν είναι μαζί μιλάνε σε ζωηρό ύφος.. Και εδώ αρχίζω και αναρωτιέμαι "Του αρέσει αυτή ή εγώ;"... Όταν πάντως μιλάω εγώ μαζί του υπάρχει σχεδόν πάντα αμηχανία,με την άλλη την κοπέλα δε βλέπω κάτι τέτοιο.. Και δεν ξέρω τι να υποθέσω..Τελοσπάντων η μοίρα θα μας πει! Τουλάχιστον όμως να γνώριζα τα αισθήματά του τώρα;; Αν δεν ενδιαφέρεται πραγματικά, τότε να ψάξω αλλού!

Ένα άλλο περιστατικό που έγινε πρόσφατα είναι πως στο γραφείο του έγινε συζήτηση σχετικά με το να βρεθεί μια κοπέλα γι' αυτόν και του 'καναν ερωτήσεις για το πως τη θέλει και αυτά που είπε συμπίπτουν και με μένα και με την άλλη κοπέλα!! Χέσε μέσα!! Γίνε και συ λίγο πιο κατατοπιστικός βρε παιδάκι μου..!

Τι να πει κανείς..Και το ωραίο;Τα ζώδια λένε πως θα δημιουργηθεί σχέση στα μέσα καλοκαιριού με αυτόν -άτομο από τον εργασιακό χώρο-!!

Τα 'βγαλα από μέσα μου,ξαλάφρωσα!

Ίδωμεν!

Νέα!

Γεια σας! Πως είστε;

Ελπίζω όλοι καλά! Εγώ είμαι SUPER!! Εξάλλου και το προηγούμενό μου ποστ,μαρτυρά την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι..

Ο καιρός περνάει αρκετά γρήγορα.. Ήδη πέρασαν οι απόκριες και σιγά- σιγά βαδίζουμε προς το Πάσχα. Τα πάντα είναι σχεδόν τα ίδια με τις προηγούμενες χρονιές, με τη διαφορά πως φέτος έχω κα τη δουλειά.. Εκεί, τα πάντα βαδίζουν "ρολόι". Σαν καινούρια που είμαι, έχω να ρωτάω συνέχεια τους πάντες για τις εργασίες που μου έχουν αναθέσει. Υπάρχουν λίγες φορές που κάνω λάθη.. Αλλά όπως λέει και η παροιμία "Αν δεν πάθεις, δε θα μάθεις"!

Ευτυχώς που έχουμε και τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες και "ξεφεύγουμε" λίγο! Έτσι λοιπόν και εγώ το προηγούμενο Σαββατοκύριακο επισκέφτηκα το δάκρυ μου στην πόλη του!

Η διαδρομή ήταν καταπληκτική!! Ευτυχώς καθόμουν και μπροστά- μπροστά στο λεωφορείο και είχα ωραία θέα! Στην επιστροφή έβγαλα πολλές- πολλές φωτογραφίες!!

Δυστυχώς όταν έφτασα, έπιασε καταρρακτώδης βροχή. Μέχρι και χαλάζι έριχνε.. Γκρρρρρ.. Δε μ' αρέσει η βροχή! Συνάντησα το δάκρυ μου και ευθύς αμέσως πήγαμε στο κέντρο της πόλης για φαγητό. Πριν όμως για το μεσημεριανό μας, κάναμε μια στάση στα Starbucks για καφέ!! Δυστυχώς ο περισσότερος καφές, μας χύθηκε!!

Στη συνέχεια καταβροχθίσαμε αυτά εδώ!! Τα βλέπω και μου "ανοίγει" η όρεξη :)

Λίγο αργότερα κάνεμε βόλτες στην πόλη και επισκεφτήκαμε ένα δισκοπωλείο κα ένα βιβλιοπωλείο. Απ' το βιβλιοπωλείο αγόρασα το "Λυκόφως". Έχω στο νου να πάρω και τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς..


Μετά από 4 ώρες στο κέντρο της πόλης, επιστρέψαμε στο σπίτι. Είχαμε σκοπό να πηγαίναμε στον κινηματογράφο το βράδυ, αλλά οι ταινίες που θέλαμε να δούμε δεν προβάλονταν τις βραδινές ώρες. Έτσι λοιπόν παραμείναμε σπίτι και παραγγείλαμε κινέζικο. Πρώτη φορά έφαγα κινέζικο! Γλυκόξινο κοτόπουλο, νούντλς, πατατάκια γαρίδας και ρίζι! Μ' άρεσαν πολύ! Θα 'θελα να ξαναδοκιμάσω!

Το μόνο ατυχές γεγονός του ταξιδιού μου, ήταν πως έχασα ένα σκουλαρίκι το οποίο και είχα αγοράσει από το εξωτερικό.. :'(

Το μεσημέρι της επόμενης μέρας, αποχεραίτησα το γυάλινο δάκρυ μου και έφυγα.

Και αυτές είναι οι φωτογραφίες που έβγαλα.

Έξω από τη Βέροια.

Στη διαδρομή, κοντά στην Κοζάνη είδα μία τοποθεσία που έμοιαζε πάρα πολύ με φιόρδ!!

Και όσον αφορά τα νέα της Eurovision, το τραγούδι που σας έλεγα στην προ- προηγούμενη ανάρτηση, της Νορβηγίας, θα βρίσκεται στον τελικό!



Επίσης, περιμένω πως και πως τα επόμενα τραγούδια των υπολοίπων χωρών, αλλά και το δικό μας! Φαβορί μέχρι στιγμής Σλοβακία, Τουρκία, Νορβηγία.

Αυτά! Καλά να περνάτε :)