Νοσταλγία...

Κάποιες φορές προσπαθώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, λίγους μήνες πιο πριν..Διαπιστώνω, πως τότε, ήμουν "πνιγμένη". Μαθήματα στη σχολή δεν είχα, αλλά είχα αρχίσει άλλα πράγματα που με απασχολούσαν. Για την ακρίβεια ένα μάθημα είχα, αλλά κι αυτό δεν μου ήταν καθόλου βάρος. Ίσα-ίσα που το έβρισκα ευχάριστο. Ήθελα να πάω στη σχολή. Τώρα που το πέρασα κι αυτό και συνεπώς πέρασα όλα μου τα μαθήματα, αρχίζω να νοσταλγώ την πρώτη εβδομάδα..

Στην αρχή δε μου άρεσε καθόλου και δεν ήθελα να πάω για μάθημα. Έβλεπα κιόλας το πρόγραμμα και με έπιανε ψυχικό τραλαλά!! Άσε που πήγαινα και σε άλλη πόλη. Η διαδρομή δεν ήταν κάτι το δύσκολο για μένα, αλλά όπως και να το κάνουμε την κούραση με το που επέστρεφες σπίτι την είχες. Όλα αυτά μέχρι την πρώτη Πέμπτη. Από την πρώτη μου Παρασκευή, άλλαξαν τα πράγματα..

Την Παρασκευή εκείνη, που λέτε 9 η ώρα το πρωί- μπορεί να ήταν και νωρίτερα- είδα έναν νεαρό έξω από το τμήμα μου. Μόνος. Υπέθεσα πως ήταν πρωτοετής μιας και μικρός μου φαίνονταν. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα, μάλλον τα 2!- ήταν πως ήταν πάρα πολύ όμορφος και πως ευχόμουν κάποτε να γίνω φίλη του.. Σκέφτηκα πως κάτι τέτοιο δεν θα ήταν εφικτό μιας και δεν είμαι και το πιο τυχερό άτομο που υπάρχει στον κόσμο..

Περιμένοντας λοιπόν πιο δίπλα από αυτόν, ξαφνικά άρχισε να μου μιλάει!! Δε φαντάζεστε πως ένιωσα!! Μου συστήθηκε, του συστήθηκα και μου είπε πως όντως είναι πρωτοετής. Οπότε είπα από μέσα μου ότι αυτός θα είναι συμφοιτητής μου! Και ακούγοντας και το επίθετό του, το οποίο ήταν κοντά στο δικό μου επίθετο, καταχάρηκα σκεπτόμενη πως θα τον έχω σε κάποια μαθήματα στην ίδια τάξη(σε κάποια μαθήματα κάνουμε όλοι μαζί μάθημα και σε κάποια μαθήματα χωριζόμαστε σε τμήματα)!

Τεσσεράμισι χρόνια μετά, διαπιστώνω πως αυτό που είχα ευχηθεί έγινε πραγματικότητα!! Γίναμε πολύ καλοί φίλοι!! Μπορώ να πω πως ήταν ο μόνος από τους γνωστούς μου εκεί που δε μου προκαλούσε ανία και ο μόνος με τον οποίο ένιωθα καλά κουβεντιάζοντας! Όπως επίσης και ο μόνος απ' τους άλλους που εκτίμησα τόσο πολύ. Ειδικά το προηγούμενο εξάμηνο ήταν το καλύτερο!! Βέβαια του 'χα σπάσει τα νεύρα του παιδιού κάποια περίοδο βομβαρδίζοντάς τον με μηνύματα, αλλά ποτέ δεν εκνευρίζονταν! Και ακόμα δηλαδή αυτό κάνω!!

Τώρα πια τα σκέφτομαι αυτά και με πιάνει μελαγχολία.. Ίσως κατά βάθος να έχω πιο βαθιά συναισθήματα γι 'αυτόν.. Αναρωτιέμαι "Πότε θα τον ξαναδώ;".. Εγώ τελείωσα πλέον.. Άντε να ξαναπάω στη σχολή 3-4 φορές ακόμη.. Και δεν ξέρω αν θα τον ξανασυναντήσω. Το κακό είναι πως τώρα τελευταία δε μαθαίνω νέα του (μηνύματα του στέλνω για να μάθω κάποια πράγματα σε σχέση με τη σχολή) και δεν ξέρω αν τελείωσε ή αν ακόμα χρωστάει..Αν χρωστάει, θα χρωστάει λίγα..

Το πήρα όμως απόφαση ότι δε θα βρισκόμαστε από 'δω και στο εξής.. Τι να κάνουμε; Δυστυχώς, that's life. Δεν μπορούμε να 'χουμε τα πάντα σ' αυτή τη ζωή. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις..! Η πόλη του απ' τη δική μου απέχει περίπου 3 ώρες.. Και ξέρω που περίπου μένει! Οπότε μπορεί κάποτε να ξανασυναντηθούμε..Η αλήθεια είναι ότι μου λείπει πολύ..

Άλλα είχα στο νου να γράψω, άλλα έγραψα. Δε βαριέσαι. Και αυτά που σας είπα απόψε, κάποτε θα σας τα έλεγα.

Αλλά πάμε και λίγο να παίξουμε μιας και η καλή μου φίλη γυάλινο δάκρυ (η οποία και με άκουγε υπομονετικά όλα αυτά τα 4,5 χρόνια να την πρήζω με αυτό που σας περιέγραψα παραπάνω και την ευχαριστώ και για την υπομονή της) με κάλεσε σε 3 παιχνιδάκια από τα οποία θα παίξω το 1ο!

Ξεκινάω!

Αυτό που πρέπει να κάνω είναι να πω τις ιδιοτροπίες μου!

1) Μετά από κάθε γεύμα πλένω τα δόντια! Ακόμα και καφέ αν πιω, πάλι θα τα πλύνω! Βέβαια, όταν είμαι εκτός σπιτιού αυτή τη διαδικασία την κάνω όταν επιστρέφω.

2) Εκνευρίζομαι εύκολα, αλλά το ίδια εύκολα ξεχνάω ότι εκνευρίστηκα.

3) Μου τη δίνουν οι κομμωτές/τριες που μου κόβουν τα μαλλιά περισσότερο απ' όσο τους λέω!

4) Πριν φύγω απ' το σπίτι ελέγχω τα πάντα -βρύσες, διακόπτες, μάτια κουζίνας- αν και πριν από μένα κάποιος θα τα έχει κοιτάξει.

5) Μου τη δίνουν όσοι γράφουν με στυλό πάνω σε βιβλία μου.

6) Δε φοράω ποτέ τζιν. Από μικρή μου έβαζαν τέτοια παντελόνια κι εγώ έκλαιγα! Τώρα μόνο υφασμάτινα!

7) Δεν τρώω ποτέ μπάμιες.

Αυτά σκέφτηκα μέχρι στιγμής. Προσκαλώ κι εγώ όποιον θέλει να κάνει μια προσπάθεια!

Τα άλλα 2 παιχνίδια που με προσκάλεσε το γυάλινο δάκρυ αλλά και το ένα του SKPOYTZAKOY στις επόμενες αναρτήσεις!

Πλάκα μας κάνει;!!

Μιας και δεν ξέρω τι να κάνω, μου 'ρθε στο νου κάτι που μου είπε μία γνωστή μου και έχει πλάκα- βέβαια όπως το πάρει κανείς-!

Αυτή λοιπόν η γνωστή μου έχει το όνομα Στέλλα. Έχει μία φίλη που την λένε Χαρά. Η Χαρά έχει μία κόρη 2 χρονών που την λένε Μαρία. Ένα βράδυ που λέτε, η Χαρά άφησε την κόρη της, την Μαρία στην κρεβατοκάμαρα να κάθεται ενώ η ίδια ήταν στο σαλόνι. Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή και συγκεκριμένα εκείνη την ώρα έπαιζε ένα παιχνίδι που οι παίκτες θα πρέπει να πουν αν κάτι είναι αλήθεια ή όχι(πιστεύω καταλάβατε για ποια λέω!). Η μικρή Μαρία παρακολουθούσε με τεράστιο ενδιαφέρον το παιχνίδι.

Στην πολυθρόνα καθόταν μία γυναίκα. Απάντησε τις "ελαφρές" ερωτήσεις και στη συνέχεια έπεσαν οι πιο "βαριές". Μέχρι που της έκαναν την ερώτηση αν έχει κάνει ποτέ sex με γυναίκα..Η απάντηση ήταν πως ναι. Τότε η μικρή Μαρία έμεινε με το στόμα ανοικτό και από το άλλο δωμάτιο την είδε η μαμά της...

Αυτό το περιστατικό η Χαρά το είπε στη Στέλλα και η Στέλλα της είπε πως φταίει αυτή που την αφήνει και βλέπει τηλεόραση αργά τη νύχτα.

Συμπέρασμα. Ένα 2χρονο ξέρει τα πάντα!Μέχρι που φτάνει και σε σημείο να σε "πουλήσει και να σε αγοράσει" χωρίς να το έχεις πάρει χαμπάρι!!

Επέστρεψα!

Γεια σας!

Καταρχήν χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα! Όσο για τον αν γιορτάζω κι εγώ, μην ρωτάτε καθόλου..Ούτε κι εγώ δεν ξέρω!

Όπως θα παρατηρήσατε έχω να κάνω κάποιο ποστ εδώ και περίπου ένα μήνα. Κι αυτό γιατί είχα τις εξετάσεις μου. Όπως είχα αναφέρει χρωστούσα ένα μάθημα. Τώρα θα μου πείτε πως για ένα μάθημα, δεν μπορούσα ούτε μια ανάρτηση να κάνω; Κι όμως.. Το πρωί μέχρι το μεσημέρι ήμουν στο γραφείο για την πρακτική και όπως είναι φυσικό δεν μπορούσα να διαβάσω εκεί. Οπότε, μόνο το απόγευμα μου έμεινε για διάβασμα. Το μάθημα αυτό ήταν μόνο ασκήσεις και επειδή δεν είχα ανοίξει καθόλου το βιβλίο να ρίξω μια ματιά, στην περίοδο των εξετάσεων τα ξεκίνησα απ' την αρχή. Κι επειδή δεν τις θυμόμουν καθόλου, με έπαιρνε περίπου ένα απόγευμα κάθε άσκηση μέχρι να βρω το "κουμπί" τους! Άρα ζητώ ταπεινά τη συγνώμη σας αν δεν σας απαντούσα στα σχόλια που μου αφήνατε.

Την ημέρα που έδινα το μάθημα, ευτυχώς όλα πήγαν κατ' ευχήν. Τα θέματα ήταν πανεύκολα αλλά δυστυχώς ήταν πολλά για τον χρόνο διεξαγωγής των εξετάσεων και όπως είναι φυσικό δεν πρόλαβα να τις κάνω όλες τις ασκήσεις...

Τώρα είμαι στο περίμενε των αποτελεσμάτων. Ακόμη στο site της σχολής δεν υπάρχουν. Αλλά χτες, δέχτηκα ένα ευχάριστο μήνυμα στο κινητό μου. Ένας συμφοιτητής μου, οποίος είναι και πάρα πολύ καλός φίλος μου (μην πάει ο νου σας στο πονηρό!!) μιας και εξεταζόταν στην πτυχιακή του στον ίδιο καθηγητή που δίναμε και το μάθημα, τον ρώτησε αν διόρθωσε τα γραπτά. Και είπε πως ναι. Και ρώτησε και για μένα! Και του είπε πως το μάθημα και οι 2 το περάσαμε και μάλιστα με καλό βαθμό! Το μόνο που μένει είναι να δούμε τι βαθμό πήραμε, ξέρετε για το τυπικό μέρος. Οπότε πλέον μου έμειναν ο τελευταίος μήνας της πρακτικής και η πτυχιακή την οποία και ελπίζω να δώσω σε 1-2 βδομάδες!

Σήμερα τι τράβηξα πάλι με τον ύπνο..Είδα 2 απανωτούς εφιάλτες στους οποίους και "πρωταγωνιστούσα", αλλά δεν είχα πάθει τίποτα κακό. Στον ένα μάλιστα είδα τη συντέλεια του κόσμου... Βρε παιδιά, γιατί άραγε όταν ξυπνάμε να επηρεαζόμαστε από αυτά; Αν και διαρκούν μόνο 3 δευτερόλεπτα, όπως λένε και οι επιστήμονες..

Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω τη φίλη μου γυάλινο δάκρυ για το βραβείο PROXIMADE. Θα σας επισκεφθώ σύντομα να μάθω νέα σας!

Παιχνίδι και τραγούδι!

Με κάλεσε λοιπόν κι εμένα το γυάλινο δάκρυ στο παιχνιδάκι που πρέπει να πω πράγματα που απεχθάνομαι και πράγματα που λατρεύω. Ξεκινάω!

ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ

1. Την αδικία. Απαίσιο πράγμα, πραγματικά. Δε μ' αρέσει καθόλου. Πόσο άσχημα τελικά είναι να σε αδικεί κάποιος; Κάτι το οποίο με κόπο προσπάθησες να πετύχεις ή να αποκτήσεις, πάνε κάποιοι και στο "καταστρέφουν"..

2. Την αχαριστία. Δεν είναι άσχημο κάποιος να έχει "γραμμένους" τους ανθρώπους από τους οποίους έφαγε ψωμί ή ξεκίνησε την πορεία του; Να μην τους έχει πει ούτε ένα ευχαριστώ, ούτε έναν καλό λόγο;

3. Τη βία και τους βανδαλισμούς.

4. Το ψέμα. Συγχωρείται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Όταν πχ δε θέλεις να προσβάλλεις τον άλλον.

5. Το υπερβολικό χρήμα. Διαφθείρει τον άνθρωπο και καταστρέφει τις ανθρώπινες ψυχές.

6. Τους υποκριτές. Ποιος ο λόγος κύριοι να υποκρίνεστε κάτι που δεν είστε;

7. Τους γλείφτες. Όσο και να γλείφουν κάποιοι στο τέλος γίνονται αντιληπτοί απ' όλους!

8. Τους φανερούς ψηλομύτες.


ΛΑΤΡΕΥΩ

1. Τη μαμά και το μπαμπά. Όταν είσαι μοναχοπαίδι φυσικό είναι να τους υπεραγαπάς!

2. Το "σουτζουκάκι", τον ανιψιό μου!

3. Τα γλυκά και τις λευκές σοκολάτες!

4. Την ποπ, την έθνικ και τη βαλκανική μουσική!

5. Τα βιβλία, εκτός σχολής!

6. Τα ταξίδια! Μία αδυναμία έχω σε αυτά που γίνονται στο εξωτερικό!

7. Ο,τι έχει σχέση με την Ιταλία. Ποιος ξέρει.. Ίσως στην προηγούμενή μου ζωή να ήμουν Ιταλίδα!

Και μετά από αυτό το πολύ ωραίο παιχνιδάκι λέω να σας παραθέσω κι ένα τραγουδάκι από τον Σέρβο τραγουδιστή, Ζeljko Joksimovic. Υποθέτω πως οι περισσότεροι τον ξέρετε. Είχε πάρει μέρος στη Eurovision του 2004 με το "Lane Moje"("ελαφάκι μου")καταλαμβάνοντας τη 2η θέση και το οποίο τραγούδι αγαπήθηκε πολύ από τους Έλληνες. Βέβαια εκείνη την περίοδο, εμένα το συγκεκριμένο άσμα δε μου άρεσε, άλλά τώρα μου αρέσει πολύ!

Ο Zeljko έχει αλλάξει ύφος στο ρεπερτόριό του και έχει περάσει στα ροκ! Το τραγούδι που σας έχω λέγεται "Devojka Sa Polja Zelenih" και είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στο γυάλινο δάκρυ!

I' m back!

Καλησπέρα σας!

Εδώ και 2 ημέρες έχω επιστρέψει από την Αθήνα, αλλά δεν κατάφερα να κάνω κάποια ανάρτηση μιας και την μέρα της επιστροφής μου, ήμουν "πτώμα" και την επομένη επισκέφτηκα το "σουτζουκάκι" τον ανιψιό μου!

Να σας πω την αλήθεια δεν ήθελα να γυρίσω πίσω. Μου άρεσε εκεί. Βόλτες, λίγα ψώνια, παρέα με φίλους... Όλα καλά αλλά βέβαια αυτό που μου "την έσπασε", ήταν το μπλακ άουτ 2 λεπτά μετά την αλλαγή του χρόνου.. Αλλά τι να κάνουμε; Όλα τα ωραία τελειώνουν κάποτε! Σημασία έχει ότι γέμισα τις μπαταρίες μου και είμαι πλέον έτοιμη να επιστρέψω στην καθημερινή ρουτίνα μου.

Στην Αθήνα χιόνι δε συνάντησα. Εν αντιθέσει με την Αθήνα σε πολλές πόλεις βρήκα στρωμένο χιόνι καθώς πήγαινα. Στην επιστροφή πάλι όχι.

Από χτες το βράδυ σκεφτόμουν τη σημερινή ημέρα. "Ποιος πάει αύριο στη δουλειά;" έλεγα. Τελικά δεν ήταν και τόσο άσχημα σαν πρώτη μέρα για το 2009! Αυτό μόνο που δε μου άρεσε ήταν πως δεν περνούσε καθόλου μα καθόλου γρήγορα η ώρα! Ας ελπίσω πως τον υπόλοιπο καιρό, μέχρι δηλαδή τον Μάρτιο όπου και τελειώνω την πρακτική μου, να περνάει η ώρα πιο γρήγορα!

Και μιας και δεν έχω κάτι άλλο να σας πω, σας παραθέτω μερικές φωτογραφίες που έβγαλα!

Μία βόλτα στο "Athens Heart"

Μία βόλτα στον Πειραιά

Βόλτα και στο Περιστέρι

Και στο "The mall"

Αλλά και στο "Golden Hall"

Και το δέντρο "υπερπαραγωγή" του "Golden Hall"

Καλή χρονιά σε όλους!

Απολογισμός και καλή χρονιά!

Το γυάλινο δάκρυ με έχει προσκαλέσει σε ένα παιχνίδι σύμφωνα με το οποίο καλούμαι να κάνω έναν απολογισμό της χρονιάς που φεύγει.

Η χρονιά αυτή για μένα ήταν μία συνηθισμένη χρονιά έως αδιάφορη θα έλεγα. Δεν έγινε κάτι συγκλονιστικό στη ζωή μου ώστε να πω πως με "σημάδεψε".

Φεύγοντας λοιπόν το 2008 αποχαιρετώ ένα μέρος της ακμής μου(ουστ από 'δω!).
Έζησα για πρώτη φορά την "εμπειρία" της δουλειάς (παράξενα και βαρετά στην αρχή, ενδιαφέρον και διασκεδαστικά στο μέλλον.).
"Καταβρόχθισα" ένα σωρό φάρμακα (αλλά 'μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος;;!-λέμε τώρα!-).
"Αποχαιρέτησα" ένα μέρος των μακριών μου μαλλιών (αλλά πάλι μεγάλωσαν!).
Απέκτησα έναν γλυκύτατο ανιψιό ο οποίος διανύει τον 5ο μήνα ζωής του!
Αποχαιρέτησα ένα μεγάλο όγκο μαθημάτων της σχολής!
Βαρέθηκα υπερβολικά με τον αριθμό φροντιστηρίων που είχα!

Την επόμενη χρονιά ελπίζω να έχω πάρει το πτυχίο μου, να εξαφανιστεί διαπαντός η ακμή μου, να πάρω το πιστοποιητικό στους υπολογιστές συν ένα ακόμα πιστοποιητικό, να πάρω το proficiency, να πάρω δίπλωμα οδήγησης, να κάνω κανένα ταξιδάκι εκτός πατρίδας και φυσικά να βρω δουλειά!

Κάπου εδώ σας χαιρετώ για φέτος μιας και αύριο φεύγω για την αγαπημένη μου Αθήνα. Φροντίστε τους εαυτούς σας, μην τους πιέζετε, περάστε καλά και ξεκουραστείτε όσο μπορείτε και σας εύχομαι ο νέος χρόνος να σας βρει παρέα με τα αγαπημένα σας πρόσωπα!
CU next year!!

Σκέφτηκα και τι θα σας γράψω στη συνέχεια του Σκόρπιες σκέψεις δομημένες σαν μία ιστορία. Η αλήθεια είναι ότι το παραμέλησα αυτό το μπλογκ, αλλά θα κάνει αναρτήσεις όσο συχνότερα μπορώ!

Τύχη

Έχετε πει ποτέ την φράση "Την τύχη μου μέσα;" Υποθέτω αρκετές φορές. Η τύχη τότε γιατί δεν είναι με το μέρος μας; Γιατί δε μας θέλει;

Είναι αυτό που λέω μερικές φορές. Ότι πρέπει να προκαλέσεις την τύχη σου για να σου κλείσει κι αυτή με τη σειρά της το μάτι. Το πως δυστυχώς δεν το ξέρω. Αλλά σίγουρα υπάρχει τρόπος να συμβεί.

Τώρα θα μου πείτε υπάρχουν αρκετές φορές που υποστηρίζει αυτούς που δεν αξίζει να "την" έχουν. Που ίσως αυτοί βρίσκονται εκεί που βρίσκονται ενώ δε θα έπρεπε να είναι ούτε στην αρχή. Για πόσο όμως θα είναι μαζί τους; Κάποτε θα τους γυρίσει την πλάτη και θα ακολουθήσει εκείνους που αξίζει να "την" έχουν με το μέρος τoυς...